Μια Φλόγα είναι η ψυχή του ανθρώπου· ένα πύρινο πουλί, πηδάει από κλαρί σε κλαρί, από κεφάλι σε κεφάλι, και φωνάζει: "Δεν μπορώ να σταθώ, δεν μπορώ να καώ, κανένας δεν μπορεί να με σβήσει!" Δέντρο φωτιά γίνεται ολομεμιάς το Σύμπαντο. Ανάμεσα από τους καπνούς κι από τις φλόγες, αναπαμένος στην κορυφή της πυρκαγιάς, κρατώ αμόλευτο, δροσερό, γαλήνιο, τον καρπό της φωτιάς, το Φως...

~ΑΣΚΗΤΙΚΗ Ν.Καζαντζάκης~

Τρίτη, 24 Απριλίου 2012

Δεν ξέρω ο άνεμος προς ποια κατεύθυνση φυσά

Δεν ξέρω ο άνεμος,
προς τα που φυσά.
Στο όνειρό μου,
Κύματα του ονείρου με παρασέρνουν.
Δεν ξέρω ο άνεμος προς ποια κατεύθυνση φυσά-άνεμος-αγάπη-όνειρο
Δεν ξέρω ο άνεμος,
προς τα που φυσά.
Στο όνειρό μου,
Η ζεστασιά της, το μεθύσι μου.
Δεν ξέρω ο άνεμος,
προς τα που φυσά.
Στο όνειρο μου,
Γλυκιά και πανέμορφη, η λάμψη του ονείρου.
Δεν ξέρω ο άνεμος,
προς τα που φυσά.
Στο όνειρό μου,
Η πληγωμένη της καρδιά, η θλίψη μου.
Δεν ξέρω ο άνεμος,
προς τα που φυσά.
Στο όνειρο μου,
Η θλίψη του ονείρου, η ραγισμένη καρδιά!
Δεν ξέρω ο άνεμος,
προς τα που φυσά.
Στο όνειρό μου,
Αργοσβήνει η λάμψη του ονείρου.


Από τη συλλογή «Τα ποιήματα του Τζίμο». 
Γράφτηκε στις 10-3-1928. 
Πρώτη δημοσίευση στο τεύχος 1 του περιοδικού «Νέα Σελήνη».
(δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Το Δένδρο τ. 181-182)
(Απόδοση από τα κινέζικα Δημήτρης Μπάμπας)

Δεν υπάρχουν σχόλια: