Μια Φλόγα είναι η ψυχή του ανθρώπου· ένα πύρινο πουλί, πηδάει από κλαρί σε κλαρί, από κεφάλι σε κεφάλι, και φωνάζει: "Δεν μπορώ να σταθώ, δεν μπορώ να καώ, κανένας δεν μπορεί να με σβήσει!" Δέντρο φωτιά γίνεται ολομεμιάς το Σύμπαντο. Ανάμεσα από τους καπνούς κι από τις φλόγες, αναπαμένος στην κορυφή της πυρκαγιάς, κρατώ αμόλευτο, δροσερό, γαλήνιο, τον καρπό της φωτιάς, το Φως...

~ΑΣΚΗΤΙΚΗ Ν.Καζαντζάκης~

Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013

Ποτάμι μαύρο...

Είμαι στημένος χρόνια εδώ,
σ’ αυτή τη γη,
σ’ αυτό το σώμα.
Είμαι στημένος χρόνια εδώ,
σ’ αυτή τη μυρωδιά,
στο χώμα.

Είμαι στημένος κι απορώ,
πόσο η βροχή έχει αλλάξει
κάποτε έβρεχε νερό, τώρα με καίει σαν με στάξει

Και δεν μπορώ να γίνω
άνεμος σαν κι εσένα,
είμαι ποτάμι μαύρο,
κυλάω απελπισμένα.
ποτάμι μαύρο-λόγια όμορφα
Κλεισμένος σε δυο όχθες,
τις τρώω, μα δε φτάνω
ποτέ σ’ αυτό που νιώθω,
πάντα σ’ αυτό που χάνω

Είμαι στημένος χρόνια εδώ,
τα πάντα γύρω μου αρνούνται
ν’ αλλάξουν ή να κινηθούν,
την κάθε σκέψη μου φοβούνται.

Φοβούνται μήπως αρνηθώ
τη νέκρα τους να κάνω βιος μου,
κι ο φόβος τους είναι σχοινί,
δένεται αγόγγυστα ο λαιμός μου.

Στίχοι:
Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης

Δεν υπάρχουν σχόλια: