Μια Φλόγα είναι η ψυχή του ανθρώπου· ένα πύρινο πουλί, πηδάει από κλαρί σε κλαρί, από κεφάλι σε κεφάλι, και φωνάζει: "Δεν μπορώ να σταθώ, δεν μπορώ να καώ, κανένας δεν μπορεί να με σβήσει!" Δέντρο φωτιά γίνεται ολομεμιάς το Σύμπαντο. Ανάμεσα από τους καπνούς κι από τις φλόγες, αναπαμένος στην κορυφή της πυρκαγιάς, κρατώ αμόλευτο, δροσερό, γαλήνιο, τον καρπό της φωτιάς, το Φως...

~ΑΣΚΗΤΙΚΗ Ν.Καζαντζάκης~

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

Carousel... η ζωή μας...


Έρχονται ώρες, που ξαφνικά σε πλημμυρίζει ολάκαιρο
Η νοσταλγία του ανέκφραστου- σαν τη θολή, αόριστη
ανάμνηση απ' τη γεύση ενός καρπού,
πούφαγες κάποτε, πριν χρόνια, σαν ήσουνα παιδί,
μια μέρα μακρινή, λιόλουστη- και θέλεις να τη θυμηθής
κι όλο ξεφεύγει. Τα μάτια σου
γεμίζουν τότε απόνα θάμπος χαμένων παιδικών καιρών.
Ή ίσως κι από δάκρυα.
Γι΄αυτό σας λέω, πιστεύετε πάντοτε έναν άνθρωπο που
κλαίει.
Είναι η στιγμή που σας απλώνει το χέρι του,
φιμωμένο και γιγάντιο,
Εκείνο που ποτέ δε θα ειπωθεί.
"Τάσος Λειβαδίτης"
Carousel - Ευανθία Ρεμπούτσικα ‎- Από τον Δίσκο: Το Αστέρι Κι Η Ευχή 1998

2 σχόλια:

βασω είπε...

Υπεροχο τραγουδι με ωραια λογια...Καληνυχτα.

ΜΑΡΙΑ είπε...

ΑΠΟ ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ.ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ...